வேதனைகளால் நிரம்பிய கோடையின் இரவு ஒன்றை கடவுளிடம் கொடுக்கிறேன்.

கசகசப்பில் அருவருப்படையும்- கடவுள்

இரவின் அடர்த்தியைக் குறைத்து.

சாரல் மழையோடு மெலிதாக காற்று வீசச் செய்கிறார்.

இருந்தும்.......

கோடையின் இரவில் உறங்க‌ முடிவதில்லை

எழுத முடிவதில்லை

நினைக்க முடிவதில்லை.

எதுவுமியலவில்லை என புலம்ப முடிகிறது.

அதுவும்.. எனக்குள்ளே!!